while listening to pride&prejudice soundtrack

πριν απο εσενα ηταν ολα τοσο καλα…η τουλαχιστον νομιζα πως ειναι, i guess thats how love works. γιατι επρεπε να ερθεις εσυ,και να κανεις τη ζωη μου such a huge mess? απλα να, ειναι αυτο μωρε, που δεν ξερω αν σε θελω η αν απλα χρειαζομαι καποιον να αγαπησω η ακομα ακομα να εχω καποιον σα δικαιολογια για ολα τα στραβα που μου συμβαινουν…

αραγε μετα εγω να φαιω που ανοιχτηκα; που σκεφτηκα οτι ισως, ισως ρε σπαστη μου, βρεθηκε αυτος ο “σιωπηλος παρατηρητης” που ολοι λενε. αυτος που τοσα χρονια ειναι στην αφανεια, που σε συνανταει μεσω κοινων φιλων αλλα ολοι ειναι μπουφοι και κανεις δεν σας συστηνει και ενω ειστε και οι δυο εκει, μαζι, απλα ανταλλασετε χαζα βλεμματα και γελακια , γιατι θελετε, ναι, θελετε αυτη τη στιγμη που καποιος επιτελους θα σας συστησει και θα γινει η επαφη, αυτη η τοσο γλυκια επαφη..ακομα και αν ειναι για τοσο λιγα δευτερολεπτα, τα ηλεκτρονια θα σχηματισουν ενα ηλεκτρισμο, ηλεκτρισμο τοσο δυνατο ωστε να αναψει μια φλογα που θα ξεκινησει κατι τοσο ομορφο, κατι που ηταν για πολυ καιρο ποθητο…

αλλα , να , μετα απο μια σειρα πολλων ατυχων γεγονοτων καταληξαμε εκει, μαζι, χωρις κανενα απο τους κοινους μας φιλους, να μιλαμε και να γελαμε και να πειραζομαστε χωρις να γνωριζομαστε εως πριν απο μια η δυο ωρες..τι ειναι αυτο ρε σπαστη μου; και να με ρωτας που μπορεις να με ξαναδεις και να βρισκομαστε , και σαν να μη εφτααν ολα αυτα, να λες στον αδερφο μου οτι “ειναι πολυ ομορφη”

φταιω εγω που πιστεψα οτι ησουν εσυ; που μετα απο εκει καθε φορα που βρισκομασταν μου χαμογελουσες και μου μιλουσες και καναμε και αστειακια και ταχα μου και δηθε..πιστεψα ρε βλακα, πιστεψα ρε οτι επιτελους, ενα ατομο που τον ενδιαφερω εγω και μονο εγω…και να τα χρωματα στη ζωη, και να το μπλε του ουρανου πιο γαλανο, να και ο ηλιος πιο φωτεινος, να μεχρι και ο αερας να ειναι πιο δροσιστικος… αλλα πώς πιαστηκα παλι ετσι σαυτο το χαζο τρυπακι του μυαλου; πως πιστεψα πως ησουν εσυ, πως;

ενας μηνας περασε, μεχρι που ερχετε η φιλη μου και μου λεει, αυτο που τρυπησε τη καρδια μου, αυτο που μου εδωσε μια σφαλιαρα ολο δικη μου, που ειπε, κατερινα, κατερινα, πιστεψες πραγματικα οτι ηταν διαφορετικος; να τα παλι, της εστελνε μυνηματα και της ζητουσε να βγουνε…μα γιατι; εγω νομιζα πως ολα πηγαινανε τοσο καλα, στο μυαλο μου ετσι ηταν, αλλα φαινεται μονο στο μυαλο μου, γιατι για ακομα μια φορα, ολος μου ο κοσμος ζει εκει..μες το μυαλο μου , εκει φτιαχνω τη δικη μου πραγματικοτητα, το δικο μου ιδεατο συμπαν, που ολα πανε επιτελους καλα ετσι οπως θα επρεπε να πηγαινουν..


και τοτε, τοτε ηταν που καταλαβα οτι ο ουρανος ηταν πιο γαλανος γιατι σταματησαν οι βροχες και εφυγαν τα συννεφα, ο ηλιος πιο λαμπερος γιατι ηταν καλοκαιρι, και ο αερας να ειναι πιο δροσιστικος γιατι εκεινη την ημερα, επρεπε να ειχα παρει ζακετα πριν φυγω απο το σπιτι

 kate, 220716